Open top menu
Food photography workshop στο Παρίσι – part 1

Food photography workshop στο Παρίσι – part 1

 

Το Παρίσι το αγαπώ. Δεν μπορώ να πω ακριβώς γιατί, πιθανόν να με έκανε να αγαπήσω οτιδήποτε έχει σχέση με αυτήν την πόλη, τη γλώσσα, την κουλτούρα, η δασκάλα των γαλλικών μου (η κυρία Jacqueline!).

Παρασκευή πρωί προσγειώθηκα στο Charles de Gaulle, πέντε χρόνια μετά την τελευταία μου επίσκεψη. Δεν καταλαβαίνω γιατί άφησα να περάσει τόσο μεγάλο διάστημα!

Ο καιρός ήταν απλά τέλειος, γαλάζιος ουρανός, ήλιος, ζέστη (εντάξει, για τους Γάλλους λίγο παραπάνω ζέστη, δεν είναι συνηθισμένοι!). Αφού άφησα τα πράγματά μου, ήταν ώρα για βόλτα και επίσκεψη σε ζαχαροπλαστεία και φούρνους…ε ναι, τα μουσεία τα είχα δει τα προηγούμενα χρόνια, οπότε τώρα η περιπλάνηση έχει άλλο ενδιαφέρον!

Ανεβοκατέβηκα στο μετρό, εκεί που καταλαβαίνεις γιατί οι Γαλλίδες είναι fit παρά τους πειρασμούς των κρουασάν, μίλησα στην αγαπημένη μου γλώσσα για να βγάλω εισιτήριο και βγήκα στο 11ο διαμέρισμα.

Πρώτη στάση Yann Couvreur. Σχετικά καινούριος στο χώρο, νέος σεφ και φυσικά με δημιουργίες που λυπάσαι να φας. Ποικιλία σε κρουασάν, τάρτες, κρέμες, όλα με κομψή εμφάνιση εννοείται. Αναγκάστηκα(!) να διαλέξω και το χέρι πήγε στο Paris Brest με κρέμα πραλίνας αμυγδάλου, που βλέπεις παρακάτω (κάτω αριστερά). Σε κάθε μπουκιά ένιωθες ότι είσαι στον παράδεισο…η κρέμα πλούσια και γεμάτη, χωρίς όμως να σε λιγώνει (αυτό που ξέρουν να κάνουν πολύ καλά οι Γάλλοι, να φτιάχνουν ισορροπημένα γλυκά).

Για να δικαιολογήσεις τις θερμίδες, το περπάτημα ήταν το επόμενο βήμα! Έφτασα στο Pompidou, το πολιτιστικό κέντρο που βρίσκεται στο 4ο διαμέρισμα και φιλοξενεί τη Δημόσια Βιβλιοθήκη Πληροφοριών και το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Αν ανέβεις, έχει υπέροχη θέα. Αν δεν ανέβεις, μπορείς να καθίσεις στον εξωτερικό χώρο και όταν λέω να καθίσεις, το εννοώ στην κυριολεξία, κάτω στο πλακόστρωτο, όπως κάθονται όλοι και χαζεύουν το κτίριο, τρώγοντας την μπαγκέτα τους, το κρουασάν τους ή κάτι τελοσπάντων! Αφού το είχα επισκεφθεί στο παρελθόν, προτίμησα να καθίσω έξω και να απολαύσω το paris-brest μου!

Στη συνέχεια μια βόλτα στην περιοχή  Beaubourg, μέσα σε μαγαζάκια να χαζεύω (γιατί τα ήθελα όλα, αλλά αρκέστηκα στο να κοιτάω, αφού ήξερα τα λεφτά θα πάνε στο φαγητό και στα γλυκά!)

Περπάτησα αρκετά, μέχρι να βγω στην περιοχή που είναι το Μουσείο του Λούβρου. Δεν χρειάστηκε να κοιτάξω το gps, θυμόμουν καλά ότι αρκεί να περπατήσω παράλληλα, κάτω από τα υπόστεγα των απέναντι οικοδομικών τετραγώνων για να βρεθώ μπροστά σε ένα υπέροχο, παραμυθένιο, ιστορικό ζαχαροπλαστείο, στο Angelina. Την τελευταία φορά, είχαμε απολαύσει εκεί με τις φίλες μου, το διάσημο γλυκό Mont Blanc…βάση από μαρέγκα, γέμιση με αφράτη, πλούσια σαντιγί και από πάνω κρέμα από πουρέ κάστανο. Το όνομά του το χρωστάει στην ψηλότερη κορυφή των Άλπεων και έγινε δημοφιλές στη Γαλλία περίπου στον 17ο αιώνα. Φυσικά εκτός από αυτό, μπορείς να βρεις και άλλα απίστευτα κομψά γλυκά, όπως και να προμηθευτείς κρέμα κάστανο, αλλά και το διάσημο ρόφημα σοκολάτας. Λόγω ζέστης αρκέστηκα στο Mont Blanc, που το πήρα μαζί μου στη βόλτα στους Κήπους του Κεραμεικού (Jardins des Tuilleries) και οι οποίοι σε οδηγούν στον Λούβρο.

Μια στάση στα σιντριβάνια και στη συνέχεια κατέβηκα στο κάτω επίπεδο, στα μαγαζιά δίπλα στην είσοδο του Μουσείου.

Πήγαινα σα να ήξερα τι θα βρω. Βασικά ήξερα, το θυμόμουν…εκεί ήταν και μια από τις boutique του Maison du chocolat. Ο καθένας συγκινείται από διαφορετικά πράγματα. Διάσημο για τα εκλέρ του και τα σοκολατάκια του. Αλλά αυτή τη φορά προτίμησα να προμηθευτώ τα macarons του. Η βιτρίνα διακοσμημένη με τις επετειακές συσκευασίες, αφού γιορτάζει τα 40 γενέθλιά του. Όχι πείτε, δεν είναι όνειρο;! Τώρα για τα macarons, να πω ότι εννοείται πως με τις πρώτες μπουκιές νιώθεις ότι απολαμβάνεις μικρά κοσμήματα της ζαχαροπλαστκής.

Στη συνέχεια άφησα πίσω μου το Μουσείο, περπάτησα μέχρι την πλατεία Concorde με τον χαρακτηριστικό οβελίσκο, κοίταξα για λίγα λεπτά τον ουρανό με τα λευκά σύννεφα να δίνουν τη δική τους πινελιά στο τοπίο και στο βάθος να φαίνεται το πιο διάσημο αξιοθέατο. Χαμογέλασα και κατέβηκα τις σκάλες του μετρό.

Επόμενος σταθμός, Monmartre, 18ο διαμέρισμα. Ο καιρός συνέχιζε να είναι ιδανικός για βόλτα. Βρέθηκα μπροστά στο χαρακτηριστικό carousel και άρχισα να ανεβαίνω τα σκαλιά που οδηγούν στη Βασιλική τηs Sacre-Coeur. Μόλις έφτασα, γύρισα το κεφάλι μου και αντίκρισα τη θέα αυτής της πόλης. Μια εισπνοή, μια εκπνοή και μετά μπερδεύτηκα  στο πλήθος και συνέχισα τη βόλτα.

Βρισκόμουν πια στα φημισμένα σοκάκια της Monmartre. Μια από τις πιο γραφικές συνοικίες του Παρισιού, που φιλοξένησε αμέτρητες καλλιτεχνικές φιγούρες του 19ου και 20ου αιώνα (βλ. Πικάσο, Βαν Γκογκ κτλ.)

Κάπου εκεί στα μαγικά στενά, χάθηκα…χάθηκα στις μουσικές που ακούγονταν από διαφορετικές γωνίες, στις μελωδίες που δικαιολογούσαν το παριζιάνικο σκηνικό, στα ασπρόμαυρα πορτρέτα των ζωγράφων της πλατείας, στις μυρωδιές των φαγητών, στα χρώματα των γλυκών, στη δύση του ηλίου.

Σάββατο πρωί ξύπνησα νωρίς νωρίς, αφού το σεμινάριο φωτογραφίας ξεκινούσε στις 9…βέβαια ήμουν τυχερή γιατί έμενα στο Marais και το σεμινάριο γινόταν επίσης στο Marais…και μάλιστα 5 λεπτά με τα πόδια!

Βρέθηκα μπροστά από ένα κλασικό παριζιάνικο κτίριο και μια μεγάλη, βαριά ξύλινη πόρτα. Ανέβηκα τα σκαλιά μέχρι τον 2ο όροφο μαζί με με άλλες δυο κοπέλες που γνώρισα στην είσοδο. Η μια Καναδέζα και η άλλη Γαλλίδα από τη Μασσαλία. Στον 2ο όροφο η πόρτα του διαμερίσματος ήταν ανοιχτή και οδηγούσε σε ένα ονειρικό διαμέρισμα, από αυτά που συναντάς στις σελίδες περιοδικών ή …στο instagram! Στην τραπεζαρία μάς περίμεναν κρουασάν – φυσικά!- μπαγκέτες και καφές ή τσάι. Λουλούδια σε όλα τα βάζα συμπλήρωναν το παραμυθένιο σκηνικό.

Αφού μαζευτήκαμε όλοι, το μάθημα ξεκίνησε με θεωρία. Εδώ προφανώς δε θα σας κουράσω, θα σας πω μόνο ότι οι διοργανώτριες ήταν υπέροχες και το κλίμα αμέσως έγινε πολύ φιλικό και άνετο. Κάναμε πρακτική πάνω σε σκηνικά που έστησαν με πλατό με τυριά, κρασιά, μπαγκέτες, λουλούδια (δεν καταλαβαίνετε…αυτό με το λουλούδι έπαιζε πάρα πολύ!). Η guest του workshop ήταν μια διάσημη blogger – cookbook author – photographer, η Λίντα Λομελίνο από τη Σουηδία. Είναι αυτή που θα δεις παρακάτω να διακοσμεί ένα υπέροχο κέικ. Μπορεί να είναι πολύ γνωστή σε αυτόν τον χώρο, αλλά δεν υπάρχει ίχνος σνομπισμού, αντιθέτως ήταν σαν να ήμαστε φίλες καιρό. Εδώ δεν μπορώ να μην πω ότι αυτό το βλέπω κάθε φορά που ταξιδεύω και συναναστρέφομαι ξένους, σε αντίθεση με τους δικούς μας διάσημους του χώρου…

 

 

Εκτός από το υπέροχο κέικ της Λίντα, είχαμε την τύχη να φωτογραφίσουμε και να…γευτούμε (βασικό!) και τα εξαίσια γλυκά του πιο διάσημου pastry chef στον κόσμο, του Pierre Hermé. Στο παρελθόν είχα δοκιμάσει τα macarons του – μιλάμε για τα πιο διάσημα macarons – τώρα πήρα μια γεύση και από τα γλυκά.

Κάποιες φορές είναι δύσκολο να αποτυπώσεις με λόγια τέτοιες γεύσεις. Είναι τα αρώματα τόσο ντελικάτα, οι γεύσεις τόσο φινετσάτες, το αποτέλεσμα απίστευτα “κομψό”. Μετά το μάθημα food styling και τη φωτογράφιση, τα γλυκά εξαφανίστηκαν! Να μην ξεχάσω να σας συστήσω και το διάσημο γλυκό του, το “Ispahan”, αυτό το μεγάλο ροζ μακαρόν που βλέπετε παρακάτω. Είναι ένα μίγμα από φρέσκα rasberries, lychees (εξωτικό φρούτο) και κρέμα από τριαντάφυλλο.

Μετά από πολλές φωτογραφίες, γευστικές δοκιμές, διάλειμμα για φαγητό σε ένα κοντινό εστιατόριο, ανταλλαγή απόψεων και διεύρυνση του φωτογραφικού σου ορίζοντα, ήρθε το κλείσιμο της πρώτης ημέρας με ένα perrier (αλήθεια, perrier ή κρασί, αλλά οι περισσότερες πήραμε perrier!). Γεμάτη πληροφορίες και νέες εικόνες, πήρα πάλι τους δρόμους. Τους δρόμους που σε οδηγούν στο σήμα κατατεθέν της πόλης. Δεν ήταν δύσκολο να το βρεις, αφού όλοι πήγαιναν προς εκεί, κρατώντας μια μπαγκέτα και ένα μπουκάλι κρασί.

Τελευταία στάση για σήμερα, Πύργος του Άιφελ. Λίγο πριν τη δύση του ηλίου, έβλεπες αμέτρητες παρέες να απολαμβάνουν το πικ νικ τους κάτω από το πιο διάσημο μνημείο. Δεν υπήρχε πουθενά ένδειξη φόβου. Ό,τι κι αν έχει γίνει το τελευταίο διάστημα δεν έχει εμποδίσει τους Παριζιάνους να συνεχίσουν να ζούνε τη ζωή τους, όπως αυτοί ξέρουν, πίνοντας κρασί και τρώγοντας φρούτα και μπαγκέτα…τόσο κλισέ, αλλά τόσο αληθινό.

Περνώντας στην απέναντι πλευρά του Σηκουάνα, διέσχισα τους κήπους του Τροκαντερό (τα σιντριβάνια εκείνη την ώρα δε λειτουργούσαν…κρίμα) και βρέθηκα στον λόφο. Ναι, πολύ τουριστικό σημείο για να δεις από ψηλά τον πύργο του Άιφελ, αλλά who cares?

Ο καθένας έχει τις δικές του στιγμές, αυτές που τον γεμίζουν, αυτές που τον κάνουν να χαμογελάει. Μπορεί να είναι και μια δύση ηλίου με φόντο το πιο διάσημο αξιοθέατο της Πόλης του φωτός.

 

(to be continued…)

Athina Panou
Written by Athina Panou

Δεν υπάρχουν σχόλια, ακόμη.

Κάνε εσύ το πρώτο σχόλιο!

Leave a comment